Το ημερολόγιο έγραφε 14 Οκτωβρίου 1976.
Καιρό πριν ήταν πρώτο θέμα στις εφημερίδες : «Το Θαυματουργό Νερό του Καματερού!»…
Τώρα ο εμπνευστής της όλης ιστορίας, ο δικηγόρος Γιώργος Καματερός αντιμετώπιζε κατηγορίες για αντιποίηση ιατρικού επαγγέλματος και παράνομη διάθεση φαρμακευτικού προϊόντος.
Τον Φεβρουάριο του 1976 το όνομα του Γιώργου Καματερού εμφανίζεται στα Μέσα Ενημέρωσης.
Ο 36χρονος δικηγόρος διατείνεται ότι βρήκε στο νησί του, την Κω, πέτρωμα το οποίο στη συνέχεια διέλυε σε νερό, δημιουργώντας το «Ήλιον», το θαυματουργό νερό που θεράπευε τον καρκίνο.
Γρήγορα εμφανίζεται στον Τύπο δημοσίευμα που προωθεί το θαυματουργό προϊόν :
«Την 6ην Νοεμβρίου 1972, ομάς Ελλήνων Επιστημόνων ήχθη εις γνώσιν περί της απολύτου θεραπευτικής ικανότητος του παρουσιαζόμενου ύδατος επί της νόσου του καρκίνου. Διά τας ανάγκας της σημερινής επαφής ονομάζομεν τούτο Ήλιον και λέγομεν ότι είναι ύδωρ μεταλλικόν ραδιενεργόν με την ιδιομορφίαν της απεριοδικής ακτινοβολίας Έναντι οιασδήποτε εναντιώσεως έχομεν ήδη υπέρ ημών τον Ύψιστον»
Η υπόθεση ξεφεύγει από τα όρια του μονόστηλου και γίνεται πρώτο θέμα!
Πρώτη από όλες, η εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» υπεραμύνονται των ισχυρισμών του Καματερού και προβάλουν τις θεωρίες του.
Ο 36χρονος δικηγόρος… δεν αποκαλύπτει την ομάδα επιστημόνων που εξέτασαν το «θαυματουργό νερό», αφού «λόγοι εθνικοί και ελληνικότατοι δεν επιτρέπουν την παρουσίαση της ομάδας Ελλήνων Επιστημόνων ή την παροχή περαιτέρω πληροφοριών».
Απέναντι των υποστηρικτών του τσαρλατάνου βρίσκονται η «Ελευθεροτυπία», η «Εστία», η «Καθημερινή», η «Αυγή» και ο «Ριζοσπάστης» που αμφισβήτησαν από την πρώτη στιγμή την ύπαρξη θαυματουργού νερού.
Όμως ο Καματερός είχε φθάσει εκεί που ήθελε : στη δημοσιότητα!
Σκηνές χάους για ένα μπουκάλι νερό
Η υστερία για το νερό που γιάτρευε τα πάντα είχε πάρει ασύλληπτες διαστάσεις, αφού όπου ανακοινωνόταν διανομή εκτυλίσσονταν σκηνές χάους.
Ο μέχρι πριν λίγους μήνες άγνωστος δικηγόρος έδινε συνεντεύξεις Τύπου και δήλωνε πως το όνειρό του ήταν να ανοίξει ένα πατσατζίδικο στην Κωνσταντινούπολη (!), ήταν θιασώτης της βασιλείας και οπαδός της Φρειδερίκης και φώναζε : «Θα ανοίξω την χούφτα μου και θα κάψω με Ήλιον την Βουλή».
Το «νερό του Καματερού» κυκλοφορούσε αρχικά χέρι με χέρι, αλλά δεν αργούν να εμφανιστούν τα πρώτα βυτιοφόρα τα οποία κάνουν διανομές σε γειτονιές της Αθήνας!
Άνθρωποι ποδοπατούνται για ένα μπουκάλι «θαυματουργού νερού».
Τα δημοσιεύματα της εποχής είναι αποκαλυπτικά :
«Η διανομή δεν είχε αρχίσει και τα πλήθη που είχαν συγκεντρωθεί στο προαύλιο της εκκλησίας είχαν αγανακτήσει. Όργανα της αστυνομίας προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο να σχηματίσει ουρές, κανείς όμως δεν πειθαρχούσε. Οι γυναίκες άναβαν φωτιές για να αντιμετωπίσουν το κρύο και παρακαλούσαν να γίνει σύντομα η διανομή και οι άνδρες φώναζαν διαμαρτυρόμενοι».
Και ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ!
Γίνεται διανομή ακόμα και στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας. Την επόμενη, τα πρωτοσέλιδα αποκάλυπταν ότι ανάμεσα στον κόσμο που βρέθηκε στην ουρά για το νερό, ήταν και οι ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ Σκρέκης, Παπαδόπουλος, Ραβούσης, Δέδες και Στεφανίδης!
Το πιο τραγικό γεγονός της περιόδου εκείνης αποκαλύφθηκε από την «Ελευθεροτυπία» στις 19 Φεβρουαρίου της ίδιας χρονιάς : Οι γονείς 18 παιδιών που νοσηλεύονταν με λευχαιμία και κακοήθεις όγκους στο νοσοκομείο «Αγλαΐα Κυριακού», σταμάτησαν την κλασική θεραπεία και έδιναν στα παιδιά το νερό του Καματερού. Ως αποτέλεσμα, ένα από τα παιδιά πέθανε και η κατάσταση των υπολοίπων παρουσίασε επιδείνωση!
Και ο Γιώργος Καματερός συνεχίζει με νέο προϊόν : «σκόνη πετρώματος Άλφα» σε σωληνάρια, για ανάμιξη με απλό νερό!
Η αρχή του τέλους
Τα δεκάδες περιστατικά ανθρώπων που εμφάνιζαν παρενέργειες μετά την κατάποση του περιβόητου νερού, αλλά και η επιμονή των ιατρικών συλλόγων στην επικινδυνότητα της κατάστασης, οδήγησε τελικά στην παρέμβαση της δικαιοσύνης.
Οι συνεχείς αναλύσεις απέδειξαν ότι το νερό όχι μόνο δεν ήταν ιαματικό, αλλά ήταν επικίνδυνο, αφού περιείχε ραδιενέργεια 35‐38%!
Στις 30 Μαρτίου του 1976 η κατανάλωση του «θαυματουργού νερού» απαγορεύεται επισήμως, ο ιθύνων νους Γιώργος Καματερός συλλαμβάνεται και οδηγείται σε δίκη στις 14 Οκτωβρίου του 1976.
Στη δίκη που ξεκίνησε στις 14 Οκτωβρίου του 1976, ο Γιώργος Καματερός και ο συνεργάτης του, Κώστας Γράτσος, κρίθηκαν ένοχοι, αλλά έπεσαν «στα μαλακά», καθώς οι ποινές που τους επιβλήθηκαν ήταν ιδιαίτερα χαμηλές.
«Επιχείρησαν να με εμφανίσουν τρελό»
«Ουδέποτε θέλησα να ασκήσω το ιατρικό επάγγελμα. Με το “ήλιον” είχα σκοπό να εκμηδενίσω τους γιατρούς. Πώς λοιπόν, εγώ, ήταν δυνατόν να κάνω το γιατρό; Επιχείρησαν να με εμφανίσουν τρελό και την εφεύρεση μου να την παρουσιάσουν γελοία ιστορία. Το νερό όμως είναι γεγονός πως θεραπεύει και αυτό θα σας το διαβεβαιώσουν μόνο τα διαγνωστικά μηχανήματα και όχι οι ίδιοι οι ασθενείς. Εγώ, πριν ακόμα αρχίσω να μοιράζω το νερό, ήξερα πως είναι αβλαβές, δεν υπάρχει κανείς να πει το αντίθετο»
είπε στην απολογία του, ισχυριζόμενος ότι είχε ήδη υπογράψει “χρυσά” συμβόλαια με ξένες φαρμακευτικές εταιρίες…
Η δικαστική τους κατάληξη εξελίχθηκε ως εξής :
- Πρωτόδικη απόφαση : Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών καταδίκασε τον Καματερό σε 8 μήνες φυλάκιση για αντιποίηση ιατρικού επαγγέλματος και παράνομη κυκλοφορία/διάθεση φαρμακευτικού προϊόντος. Ο συνεργάτης του καταδικάστηκε σε 4 μήνες φυλάκιση.
- Η έφεση (Δεύτερος βαθμός) : Σε δεύτερο βαθμό, οι ποινές τους μετριάστηκαν ακόμη περισσότερο, με τον Καματερό να καταδικάζεται τελικά σε 5 μήνες φυλάκιση και τον Γράτσο σε 2 μήνες.
- Η έκτιση της ποινής : Οι ποινές ήταν εξαγοράσιμες. Ο Καματερός πλήρωσε το αντίστοιχο χρηματικό ποσό (περίπου 8.000 δραχμές τότε) για το αδίκημα της αντιποίησης ιατρικού επαγγέλματος, ενώ απαλλάχτηκε από την κατηγορία της παράνομης διάθεσης φαρμακευτικού προϊόντος και έτσι δεν μπήκε καθόλου στη φυλακή.
Η επιεικής αυτή μεταχείριση προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στην κοινή γνώμη, δεδομένου ότι η απάτη είχε οδηγήσει πολλούς βαριά ασθενείς (ανάμεσά τους και παιδιά με λευχαιμία) στο να εγκαταλείψουν τις επίσημες θεραπείες τους, με αποτέλεσμα την τραγική επιδείνωση της υγείας τους ή ακόμη και τον θάνατο.
Μετά την πολύκροτη δίκη του 1976, η δημόσια υστερία γύρω από το όνομα του Γιώργου Καματερού ξεφούσκωσε εξίσου γρήγορα όσο είχε ξεκινήσει.
Ο ίδιος αποσύρθηκε από τα φώτα της δημοσιότητας, ωστόσο η μετέπειτα πορεία του ήταν καθοδική και οδήγησε σε ένα τραγικό τέλος.
Η μετέπειτα πορεία
Αφού εξαγόρασε την ποινή του και απέφυγε τη φυλακή, ο Καματερός επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κω.
Εκεί προσπάθησε να δραστηριοποιηθεί επιχειρηματικά, εγκαταλείποντας τις θεωρίες περί «θαυματουργών» φαρμάκων.
Ωστόσο, οι επαγγελματικές του κινήσεις δεν είχαν επιτυχία. Τα επόμενα χρόνια ήρθε αντιμέτωπος με τεράστια οικονομικά προβλήματα και συσσώρευσε μεγάλα χρέη, ενώ παράλληλα η ψυχολογική του κατάσταση επιδεινωνόταν συνεχώς.
Ο τραγικός επίλογος το 1998
Ο επίλογος της ζωής του γράφτηκε στις 6 Μαΐου του 1998 στην Κω.
Ο Γιώργος Καματερός, σε ηλικία 58 ετών, βρέθηκε νεκρός μέσα στο κατάστημα ξυλείας που διατηρούσε στο νησί.
Όπως επιβεβαιώθηκε, αυτοκτόνησε μη αντέχοντας το βάρος των οικονομικών του υποχρεώσεων και των ψυχολογικών προβλημάτων που τον ταλάνιζαν.
Η υπόθεσή του πέρασε στην ιστορία, και η φράση «το νερό του Καματερού» έμεινε μέχρι και σήμερα στην ελληνική γλώσσα ως λαϊκή έκφραση και συνώνυμο της ψευδούς ελπίδας, της απάτης και της τσαρλατανιάς.
● Κεντρική φωτογραφία από SanSimera
