🕒 09:59
Από το Κύπελλο του 1933 και το «σαμποτάζ» της Χόνβεντ, στην οδύσσεια των μικρών κατηγοριών ‐ Η βαριά ιστορία της ομάδας που αρνείται να ξεθωριάσει
Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι γεμάτο από ιστορίες ρομαντισμού, αλλά ελάχιστες κουβαλούν τη συναισθηματική αύρα και το ειδικό βάρος του Εθνικού Πειραιώς.
Ο σύλλογος με σήμα την ελληνική σημαία, ο οποίος ιδρύθηκε το 1923, αποτέλεσε για δεκαετίες το αντίπαλο δέος του Ολυμπιακού στο μεγάλο λιμάνι και έναν από τους πιο σεβάσμιους πυλώνες της αθλητικής μας κουλτούρας.
Σήμερα, μακριά από τα φώτα της μεγάλης κατηγορίας, η ιστορία του παραμένει ζωντανή, θυμίζοντας μια εποχή που το ποδόσφαιρο παιζόταν για τη φανέλα και την τιμή της γειτονιάς.
Τα χρόνια της δόξας : Το Κύπελλο Ελλάδος και το «Έπος» του Καρέλλα
Η χρυσή βίβλος του Εθνικού άνοιξε διάπλατα στις 5 Μαρτίου 1933.
Στον επαναληπτικό τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας στη Θεσσαλονίκη, οι Πειραιώτες επικράτησαν του πανίσχυρου τότε Άρη με 2‐1, πανηγυρίζοντας τον πρώτο και μοναδικό μεγάλο ποδοσφαιρικό τίτλο της ιστορίας τους.
Η πραγματική εκτόξευση όμως ήρθε στα μέσα της δεκαετίας του ’50, υπό τη διοικητική ηγεμονία του εμβληματικού βιομήχανου ‐ ιδιοκτήτης της κλωστοϋφαντουργίας «ΑΙΓΑΙΟΝ», της μεγαλύτερης τότε στην Ευρώπη και με πρωτόγνωρη για την μεταπολεμική Ελλάδα βιομηχανική υποδομή κι εγκαταστάσεις ‐ Δημήτρη Καρέλλα.
Ο Εθνικός Πειραιώς δημιούργησε μια ομάδα‐μοντέλο, η οποία κοίταζε στα μάτια το ΠΟΚ (Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό, ΑΕΚ).
Την περίοδο 1955‐56, οι «κυανόλευκοι» τερμάτισαν στη 2η θέση του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος, μόλις έναν βαθμό πίσω από τον Ολυμπιακό.
Το σαμποτάζ του 1957 : Όταν το κατεστημένο «φρέναρε» το όνειρο
Την περίοδο 1956‐57, ο Εθνικός κάλπαζε προς την κατάκτηση του πρωταθλήματος.
Ήταν η εποχή που η θρυλική Χόνβεντ και η Εθνική Ουγγαρίας (η περίφημη «Aranycsapat») διαλύονταν λόγω της σοβιετικής εισβολής στη Βουδαπέστη.
Ο Δημήτρης Καρέλλας, με μια κίνηση που θα άλλαζε τις ισορροπίες του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, συμφώνησε να φέρει στον Πειραιά παγκόσμιους αστέρες, όπως ο Φέρεντς Πούσκας (Ferenc Puskás), ο Σάντορ Κότσις (Sándor Kocsis) και ο Ζόλταν Τσίμπορ (Zoltán Czibor).
Οι Ούγγροι αγωνίστηκαν σε φιλικά παιχνίδια με τα κυανόλευκα χρώματα, προκαλώντας ντελίριο ενθουσιασμού στους φιλάθλους.
Ωστόσο, το εγχώριο ποδοσφαιρικό κατεστημένο, φοβούμενο την απόλυτη κυριαρχία του Εθνικού, αντέδρασε σφοδρά.
Με πρόσχημα την «παράνομη» χρησιμοποίηση των ποδοσφαιριστών, η ομάδα τιμωρήθηκε με εξοντωτικό μηδενισμό και αποκλεισμό από το πρωτάθλημα, σε μια από τις πιο μαύρες και άδικες σελίδες του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Μια σταθερά της Α’ εθνικής και ο μύθος του «Εθνικάρα»
Παρά το πλήγμα, ο Εθνικός παρέμεινε κυρίαρχη δύναμη.
Με την ίδρυση της Α’ Εθνικής το 1959, κατέγραψε 31 συνεχόμενες παρουσίες στα μεγάλα σαλόνια μέχρι το 1990, ενώ συνολικά μετρά 49 συμμετοχές στην κορυφαία κατηγορία και βρίσκεται σταθερά στην πρώτη δεκάδα της βαθμολογίας όλων των εποχών.
Σήμα κατατεθέν αυτής της διαδρομής δεν ήταν μόνο οι παίκτες, αλλά και ο πιο πιστός οπαδός της ελληνικής εξέδρας, ο Γιάννης Μαντζουράνης.
Η στεντόρεια ιαχή του «Εεεεεθνικάαααρααα!» δονρούσε τα γήπεδα από το 1944 μέχρι τον θάνατό του, αποτελώντας το σύμβολο της αγνής, ανιδιοτελούς αγάπης για τον σύλλογο.
Η πτώση και η «Οδύσσεια» του γηπεδικού
Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε τη δεκαετία του ’90.
Ο υποβιβασμός του 1990 έσπασε το σερί, και η ομάδα σταδιακά εγκλωβίστηκε σε διοικητικά και οικονομικά προβλήματα.
Η μεγαλύτερη «πληγή» του Εθνικού, όμως, ήταν και παραμένει η έλλειψη ιδιόκτητης στέγης.
Μετά την απομάκρυνσή του από το παραδοσιακό του σπίτι, το Στάδιο «Γεώργιος Καραϊσκάκης», ο Εθνικός Πειραιώς μετατράπηκε σε ποδοσφαιρικό «τσιγγάνο».
Αγωνίστηκε κατά καιρούς στη Ριζούπολη, στο Πέραμα, στο Ελληνικό, στο Σχιστό (Κερατσίνι), στην Καλλιθέα, στο Μοσχάτο, στο Αιγάλεω, στον Ταύρο, ακόμη και στους Αγίους Αναργύρους, στερούμενος τη φυσική του έδρα και τη δυνατότητα να συσπειρώσει τη νέα γενιά Πειραιωτών οπαδών.
Το σήμερα και η ελπίδα της επιστροφής
Σήμερα, ο Εθνικός Πειραιώς αγωνίζεται στα γήπεδα της Γ΄ Εθνικής.
Παρά τις σκληρές συνθήκες του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου, η φανέλα παραμένει «βαριά» και ο κόσμος του συνεχίζει να δίνει το «παρών», περιμένοντας τη διοικητική και γηπεδική εξυγίανση που θα επιτρέψει στον σύλλογο να κοιτάξει ξανά προς τις επαγγελματικές κατηγορίες.
Αντίθετα με το ποδοσφαιρικό τμήμα, ο Εθνικός Πειραιώς παρέμεινε ζωντανός στην κορυφή μέσω του υγρού στοιχείου.
Το τμήμα πόλο ανδρών είναι ο διαχρονικός «Αυτοκράτορας» του ελληνικού αθλητισμού με 38 Πρωταθλήματα, ενώ το γυναικείο τμήμα έχει κατακτήσει 2 Ευρωπαϊκά Κύπελλα (LEN Trophy), αποδεικνύοντας ότι το DNA του νικητή δεν χάνεται.
Ο Εθνικός Πειραιώς δεν είναι μια ομάδα που ξεχάστηκε.
Είναι ένας ζωντανός οργανισμός με βαθιές ρίζες που περιμένει υπομονετικά τη δική του ποδοσφαιρική αναγέννηση.
