Φωτογραφία αρχείου
🕒 11:23
33 χρόνια από τον θάνατο του εμβληματικού ηγέτη του Εθνικού Πειραιώς που τόλμησε να φέρει στην Ελλάδα τον Φέρεντς Πούσκας
Ήταν 31 Οκτωβρίου του 1993 όταν άφησε την τελευταία του πνοή στο Λονδίνο, σε ηλικία 67 ετών, ένας από τους πιο χαρισματικούς, εκκεντρικούς και οραματιστές παράγοντες που πέρασαν ποτέ από τον ελληνικό αθλητισμό.
Ο Δημήτρης Καρέλλας, ο ισχυρός άνδρας της κλωστοϋφαντουργίας «Αιγαίον Α.Ε.», δεν υπήρξε απλώς ένας ακόμη πρόεδρος ποδοσφαιρικής ομάδας.
Ήταν ένας «άρχοντας» των γηπέδων και της νύχτας, ο οποίος με την οικονομική του επιφάνεια και το προοδευτικό του πνεύμα επιχείρησε να γκρεμίσει το κατεστημένο, συνδέοντας άρρηκτα το όνομά του με τη «χρυσή εποχή» του Εθνικού Πειραιώς.
Το όνειρο για τη «Ρεάλ της Ελλάδας»
Αναλαμβάνοντας τις τύχες του Εθνικού στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ο Δημήτρης Καρέλλας δημιούργησε ένα πανίσχυρο σύνολο με αστέρια της εποχής, όπως ο θρυλικός τερματοφύλακας Στάθης Μανταλόζης.
Το αποκορύφωμα της παραγοντικής του τρέλας και του μεγαλείου του γράφτηκε τη σεζόν 1956‐57.
Με τον Εθνικό να προελαύνει προς την κατάκτηση του Πρωταθλήματος Ελλάδος, ο Δημήτρης Καρέλλας εκμεταλλεύτηκε την πολιτική κρίση στην Ουγγαρία και το προσφυγικό κύμα των παικτών της Χόνβεντ.
Κατάφερε το αδιανόητο! Έφερε στην Αθήνα την παγκόσμια ποδοσφαιρική ελίτ, με επικεφαλής τον τεράστιο Φέρεντς Πούσκας, τον Σάντορ Κότσις και τον Ζόλταν Τσίμπορ, με σκοπό να τους ντύσει στα «κυανόλευκα».
Η σκληρή τιμωρία και η απώλεια του τίτλου
Η προοπτική μιας ελληνικής ομάδας με διεθνείς υπερπαίκτες προκάλεσε τον τρόμο των ανταγωνιστών.
Υπό την πίεση του κατεστημένου, η ΕΠΟ κατηγόρησε τον Εθνικό για «διεξαγωγή φιλικών αγώνων με επαγγελματίες».
Στις 20 Μαΐου του 1957, μόλις τέσσερις αγωνιστικές πριν από το φινάλε και ενώ ο Εθνικός Πειραιώς ήταν το απόλυτο φαβορί για τον τίτλο, η ομάδα αποβλήθηκε αναίτια από το πρωτάθλημα και μηδενίστηκε, χάνοντας στα χαρτιά ένα πρωτάθλημα που δικαιούταν ξεκάθαρα στα ξερά γήπεδα της εποχής.
Μια ανεκτίμητη κληρονομιά
Παρά το βαρύ πλήγμα, ο Καρέλλας δεν λύγισε.
Συνέχισε να χρηματοδοτεί και να στηρίζει παθολογικά τον Εθνικό, φέρνοντας στον Πειραιά σπουδαίες μορφές τα επόμενα χρόνια, όπως τους Μιχάλη Κρητικόπουλο, Ρομπέρτο Καλκαντέρα, Τόμας Ρόρμπαχ και τον εμβληματικό Νίκο Γιούτσο.
Η μοίρα το έφερε έτσι ώστε τα τελευταία χρόνια της ζωής του να σημαδευτούν από την πτώση της αυτοκρατορίας του και οικονομικά προβλήματα, αναγκάζοντάς τον να ζήσει μακριά από την πατρίδα.
Ωστόσο, στην κηδεία του στη Βουλιαγμένη, η ιαχή του «Εθνικάρα» Γιάννη Μαντζουράνη θύμισε σε όλους ότι ο Δημήτρης Καρέλλας δεν ήταν ένας κοινός παράγοντας, αλλά ο τελευταίος των ρομαντικών, που έζησε και πέθανε για τη μεγάλη του αγάπη, τον Εθνικό.
Κι όταν τον θάψανε δεν υπήρξε μάτι να μη δακρύσει.
