Εορτολόγιο 2026 : Ποιοι γιορτάζουν σήμερα Τετάρτη 14 Οκτωβρίου

Οι Άγιοι που τιμά η Εκκλησία και τα ονόματα που έχουν την ονομαστική τους εορτή

---

Σήμερα, Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2026, σύμφωνα με το εκκλησιαστικό ημερολόγιο, γιορτάζουν όσοι και όσες φέρουν τα εξής ονόματα :

• Γερβάσιος, Γερβασία
• Ναζάριος
• Ιγνάτιος, Ιγνάτης, Ιγνατία

Οι Άγιοι που τιμώνται σήμερα

Η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία τιμά τη μνήμη των Αγίων Μαρτύρων και Πατέρων, οι οποίοι άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στην εκκλησιαστική ιστορία :

• Ιερομάρτυρος Σιλβανού.
• Μεγαλομαρτύρων : Γερβασίου και Ναζαρίου, Κελσίου, Προτασίου και Πέτρου του Αυσελάμου.
• Οσίου Κοσμά του ποιητού του Αγιοπολίτου.
• Γρηγορίου επισκόπου Άσσου (Μυτιλήνης).
• Θεράποντος επισκόπου Αλαμανίας.
• Ιγνατίου (του Αγαλλιανού), επισκόπου Μηθύμνης.
• Ιωάννου επισκόπου Δαμάσκου και Νικολάου απλού, του Ρώσου.
• Οσίας Παρασκευής της νέας, της «Επιβατηνής».
• Της Αγίας Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου στις σλαβικές ορθόδοξες χώρες.
• Οσίου Νικολάου του απλού και θαυματουργού δούκα Τζερνηγοβιγίας.
• Σύναξις της Υπεραγίας Θεοτόκου του Γιαχρόμ.
• Αγίου Ευθυμίου του Νέου του εν Θεσσαλονίκη.
• Ανάμνησις θαύματος Οσιομάρτυρος Παρασκευής εν Xίω.
• Αγίων Σαράντα Μαρτύρων από την Αίγυπτο και Παλαιστίνη.

---

Άγιοι Ναζάριος, Προτάσιος, Γερβάσιος και Κέλσιος

Τὸν Ναζάριον καὶ συνάθλους τρεῖς ἅμα,
Θεῷ προσῆξε Ναζαρηνῷ τὸ ξίφος.
Σὺν τρισὶ Ναζάριος τμήθη δεκάτῃ γε τετάρτῃ.

Οι γονείς του Ναζαρίου, Αφρικανός και Περπετούα, υπήρξαν μαθητές του Αποστόλου Πέτρου, ο οποίος τους προσέλκυσε στη χριστιανική πίστη και τους βάπτισε.

Αν και ο γιος τους έμεινε ορφανός σε νεαρή ηλικία μέσα σε μια διεφθαρμένη κοινωνία, ο Ναζάριος κληρονόμησε τις αρετές των γονέων του.

Παρέμεινε αγνός και άμεμπτος, ακολουθώντας πιστά τη διδαχή του Αποστόλου Πέτρου, ο οποίος στην Α’ Επιστολή του αναφέρει :

ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ | ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Ὀρθοδοξίας ὁδηγέ, εὐσεβείας Διδάσκαλε καὶ σεμνότητος, τῆς Οἰκουμένης ὁ φωστήρ, τῶν Μοναζόντων θεόπνευστον ἐγκαλλώπισμα, Κοσμᾶ σοφέ, ταῖς διδαχαῖς σου πάντας ἐφώτισας, λύρα τοῦ Πνεύματος. Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Έτερο απολυτίκιο

Οὐράνιον ἅμιλλαν, διατυπῶν ἐν σαρκί, ἐπίγειον αἴνεσιν, τῷ ἐν ὑψίστοις θεῶ, πανσόφως συνήρμοσας, σὺ γὰρ ὥσπερ κιθάρα, τῆς εὐσήμου σοφίας, ἤνεσας ὑψηγόρως, τοῦ Σωτῆρος τὴν δόξαν. Διὸ σὲ Κοσμᾶ θεηγόρε, ὕμνοις γεραίρομεν.

---

Οσία Παρασκευή η Νέα η «Επιβατηνή»

Παρασκευήν ως σκεύος εκλελεγμένον,
Xριστός τίθησιν εν ταμείω του πόλου.

Η Οσία Παρασκευή καταγόταν από τους Επιβάτες της Θράκης, μια περιοχή κοντά στη Σηλυβρία.

Από νεαρή ηλικία διακρίθηκε για το πλούσιο φιλανθρωπικό της έργο, ενώ αργότερα εγκατέλειψε το πατρικό της σπίτι και μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να προσκυνήσει τα ιερά λείψανα των Αγίων.

Στη συνέχεια αναχώρησε για την Ηράκλεια του Πόντου, όπου για πέντε χρόνια ανέλαβε τη φροντίδα και την περιποίηση ενός ναού.

Ακολούθως, ταξίδεψε στους Αγίους Τόπους και εγκαταστάθηκε σε γυναικεία μονή, αφιερώνοντας αρκετά χρόνια στην ασκητική ζωή και την καλλιέργεια των αρετών.

Μετά από αυτή την πνευματική πορεία, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και από εκεί εγκαταστάθηκε στην Καλλικράτεια της νοτιοανατολικής Θράκης.

Εκεί παρέμεινε για δύο χρόνια, προσφέροντας τις υπηρεσίες της στον Ναό των Αγίων Αποστόλων, όπου και εκοιμήθη ειρηνικά.

Την ιερή ακολουθία της συνέγραψε ο λόγιος Μελέτιος Συρίγος, ενώ τον βίο της κατέγραψε ο Ευθύμιος, Αρχιεπίσκοπος Τυρνόβου.

ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ | ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Όσιος Σιλβανός ο Γέρων Ιερομάρτυρας

Μετῆλθεν αὐχήν Σιλβανοῦ τομὴν ξίφος,
Κἀντεῦθεν ὤφθη Σιλβανὸς τομεὺς πλάνη.

Ο Όσιος Σιλβανός καταγόταν από τη Γάζα της Παλαιστίνης.

Έζησε κατά την εποχή των διωγμών του αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284‐305 μ.Χ.) και ήταν άνθρωπος πράος, άκακος και προχωρημένης ηλικίας.

Αν και κατά το παρελθόν είχε υπηρετήσει ως στρατιωτικός, η καθαρότητα του βίου του τον οδήγησε στο να χειροτονηθεί Πρεσβύτερος στην Εκκλησία της Γάζας.

Με αξιοθαύμαστο θάρρος, ο Σιλβανός στάθηκε μπροστά στον ειδωλολατρικό λαό της Καισαρείας της Παλαιστίνης και έλεγξε δημόσια την ασέβειά τους.

Εξοργισμένο, τότε το πλήθος τον ξυλοκόπησε άγρια, σπάζοντάς του τα πλευρά.

Στη συνέχεια, καταδικάστηκε σε καταναγκαστικά έργα στα μεταλλεία που βρίσκονταν στην τοποθεσία Ζωόρους ή Φαινώ.

Εκεί, παρά τις κακουχίες, ο λαός και οι συναιχμάλωτοί του τον περιέβαλαν με σεβασμό, αναδεικνύοντάς τον σε επίτροπο και πνευματικό τους οδηγό.

Λίγο αργότερα, εξαντλημένος από το βαθύ γήρας και τις ασθένειες, αλλά σταθερός στην πίστη του, αποκεφαλίστηκε από τους ειδωλολάτρες, λαμβάνοντας έτσι τον αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου.

Μαζί με τον Άγιο Σιλβανό μαρτύρησαν διά αποκεφαλισμού ακόμη σαράντα χριστιανοί Μάρτυρες, οι οποίοι κατάγονταν άλλοι από την Αίγυπτο και άλλοι από την Παλαιστίνη.

---

Άγιοι Σαράντα Μάρτυρες από την Αίγυπτο και Παλαιστίνη

Ήνεγκε διπλή Mαρτύρων εικάς ξίφος,
Αίγυπτος ους ήνεγκε και Παλαιστίνη.

Οι Άγιοι Σαράντα Μάρτυρες από την Αίγυπτο και Παλαιστίνη μαρτύρησαν δια ξίφους, μαζί με τον Άγιο Σιλβανό.

---

Άγιος Πέτρος ο Αυσελάμου

Τὸ πῦρ ὑπελθὼν ἐνθέῳ ζήλῳ Πέτρος,
Τὸ τῆς πλάνης πῦρ σβεννύει τῆς δυσθέου.

Άγιος Ευθύμιος ο Νέος ο εν Θεσσαλονίκη

Eυθυμίας ώκησας εν τόπω πάτερ,
Φερωνυμήσας, ώσπερ ην θέμις μάκαρ.

Άγιος Ιγνάτιος ο Αγαλλιανός, Αρχιεπίσκοπος Μηθύμνης, ο Θαυματουργός

Ο Άγιος Ιγνάτιος γεννήθηκε το 1492 μ.Χ. στο χωριό Φάραγγα της Μυτιλήνης (κοντά στην Καλλονή) και επονομαζόταν Αγαλλιανός.

Ο πατέρας του Εμμανουήλ Αγαλλιανός ήταν ιερέας στη Μυτιλήνη.

Ο Ιωάννης (αυτό ήταν το πρώτο του όνομα), σε νεαρή ηλικία παντρεύτηκε και έγινε κι αυτός Ιερέας.

Μετά τον θάνατο της γυναίκας του και των παιδιών του, έκτος από ένα, τον Μεθόδιο, από κάποια επιδημική αρρώστια, αποσύρθηκε στον Ταξιάρχη του Λειμώνα, ασχολούμενος με μελέτη, προσευχή και την καλλιέργεια του πατρικού κτήματος.

Στα χρόνια της τουρκικής κατοχής του νησιού, πρόσφερε μεγάλες και σημαντικές υπηρεσίες στα εκεί μοναστήρια και στους υπόδουλους χριστιανούς.

Για όλα αυτά, καθώς και για την αγιότητα της ζωής του, έγινε επί Ιερεμίου του Β’ το 1531 μ.Χ. Μητροπολίτης Μηθύμνης.

Και στο νέο του πόστο ο Ιγνάτιος αναδείχτηκε άριστος ποιμένας και έτσι θεάρεστα αφού ποίμανε το ποίμνιο του Χριστού, απεβίωσε ειρηνικά το 1566 μ.Χ.

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Απολυτίκιο

Τὸν ποιμενάρχην Μηθύμνης Ἰγνάτιον ἄσμασι, τὸν μετὰ πάντων ἁγίων δοξασθέντα ἐν θαύμασιν, ὑμνήσωμεν ἀπαύστως οἱ πιστοί, συμφώνως ἐν τὴ τούτου ἑορτή, καὶ ὡς πλεῖστα κατιδόντες ὑπ’ αὐτοῦ, θεραπευθέντα πάθη ἐκβοήσωμεν Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ πάσιν Ἰάματα.

ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

Ακούστε το απολυτίκιο

Ανάμνηση θαύματος Οσιομάρτυρος Παρασκευής εν Xίω

Το πρώτο μισό του 15ου μ.Χ. αιώνα βρίσκει τον Ιωάννη Η’ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας της Ανατολής, της οποίας η εδαφική επικράτεια είχε περιοριστεί γύρω από την Κωνσταντινούπολη και το Μοριά.

Η Θεσσαλονίκη είχε παραδοθεί στους Βενετούς το 1423 μ.Χ. και καταλήφθηκε οριστικά το 1430 μ.Χ. από τους Οθωμανούς, ενώ η Ανδριανούπολη είχε κυριευτεί το 1361 μ.Χ. από το Σουλτάνο Μουράτ Α’ και κατέστη πρώτη πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας επί ευρωπαϊκού εδάφους.

Η Αυτοκρατορία δεχόταν αδιάκοπα χτυπήματα από τους Οθωμανούς, τα οποία ξαναζωντάνεψαν στον αυτοκράτορα την απελπισμένη πεποίθηση ότι ο κίνδυνος δεν θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί χωρίς εξωτερική βοήθεια, η οποία θα μπορούσε να έρθει μόνο από τη Δύση.

Έτσι λοιπόν ο Ιωάννης Η’ ήρθε σε επαφή με τον Πάπα Μαρτίνο Ε’ και τον διάδοχό του Ευγένιο Δ’, ο οποίος συγκάλεσε σύνοδο που ξεκίνησε αρχικά στη Φερράρα το 1438 μ.Χ. και τελείωσε το 1439 μ.Χ. στη Φλωρεντία.

Η σύνοδος, ως απώτατο σκοπό σύγκλησης, είχε την ένωση των εκκλησιών Ανατολής και Δύσης, την οποία ο μεν αυτοκράτορας επιθυμούσε για λόγους ενίσχυσης και υπεράσπισης της αυτοκρατορίας, ο δε πάπας την προαγωγή και αναγνώριση του πρωτείου του παπικού θρόνου στην Ανατολή, καθώς και την αποδοχή της διδασκαλίας του filioque (το filioque (λατινικά : «και εκ του Υιού») αποτελεί μια δογματική προσθήκη στο Σύμβολο της Πίστεως (Νικαίας‐Κωνσταντινουπόλεως) από τη Δυτική Χριστιανική Εκκλησία, η οποία αναφέρει ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται όχι μόνο από τον Πατέρα, αλλά και από τον Υιό. Η διδασκαλία αυτή αποτέλεσε το κύριο θεολογικό αίτιο για το Μεγάλο Σχίσμα του 1054 μεταξύ της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας) στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Η ένωση των Εκκλησιών, εκτός από υποστηρικτές, βρήκε και πολέμιους όπως τους μητροπολίτες : Εφέσου Μάρκο τον Ευγενικό, Ηρακλείας Αντώνιο και Τραπεζούντος Δωρόθεο, έχοντας στο πλευρό τους μεγάλη μερίδα του λαού που δεν την αποδέχτηκε.

Έτσι λοιπόν η ένωση αυτή όχι μόνο δεν επέφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, αλλά αντίθετα δίχασε άρχοντες και λαό, σε ενωτικούς και ανθενωτικούς, παραλύοντας έτσι κάθε δυνατότητα αντίστασης.

Βασικότερος εκφραστής της μερίδας των ανθενωτικών, δηλ. όσων δεν αποδέχτηκαν την ένωση των Εκκλησιών, ήταν Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός (1392‐1444), ο οποίος την χαρακτήριζε ως ψευδοένωση και φρονούσε ότι ο Όρος της συνόδου δεν θα είχε ισχύ, αλλά αντίθετα θα καταρριπτόταν λόγω του βλάσφημου χαρακτήρα προς τον τριαδικό Θεό.

Επίσης χαρακτήριζε ως ένοχο όποιον μνημόνευε τον πάπα ως Ορθόδοξο αρχιερέα και ως παραβάτη της πίστεως κάθε είδους λατινόφρονα.

Οι συνέπειες της αποστασίας και της παράβασης της πίστεως άρχισαν να εκδηλώνονται σιγά σιγά.

Τρία χρόνια μετά την υπογραφή του Όρου της Συνόδου Φερράρας ‐ Φλωρεντίας, συγκεκριμένα στις 14 Οκτωβρίου του 1442 μ.Χ., συνέβη το εξής γεγονός.

Ένας ευσεβής ασκητής ιερομόναχος εν ονόματι Αμβρόσιος, μετέβη στο ναό της Αγίας Παρασκευής στο Παλαιόκαστρο της Χίου για να τελέσει τον εσπερινό κατά το δειλινό της 13ης Οκτωβρίου.

Ενώ προχωρούσε η ακολουθία του εσπερινού ξεκίνησε να βρέχει και όσο περνούσε η ώρα η βροχή δυνάμωνε.

Ο ιερομόναχος μη μπορώντας να βγει από το ναό για να πάει στο κελί του, εξήγησε το φαινόμενο ως ξέσπασμα της οργής του Κυρίου και ως απόφασή του να καταποντίσει το νησί.

Έτσι έμεινε στην εκκλησία και κυριευμένος από φόβο άρχισε να προσεύχεται και να παρακαλεί το Θεό ώστε να μεταβάλλει την οργή Του σε έλεος προς το λαό.

Δεν γνώριζε ωστόσο ότι η θάλασσα είχε βγει από τα όριά της και είχε ορμήσει προς την ξηρά για να κατακλύσει το νησί.

Καθώς ο Αμβρόσιος προσευχόταν αποκοιμήθηκε σε ένα στασίδι του ναού. Τότε του αποκαλύφθηκε ένα όραμα˙ είδε να ανοίγει η στέγη του ναού και να ξεπροβάλλει μέσα από ένα φωτεινόμορφο σύννεφο η μορφή μιας σεμνής γυναίκας με τα χέρια της σε στάση δέησης και να προσεύχεται.

Τότε άκουσε τη φωνή της γυναίκας που του έλεγε : «μη φοβάσαι Αμβρόσιε, εγώ είμαι η Οσιομάρτυς Παρασκευή˙ η πατρίδα σου σώθηκε».

Ακούγοντας αυτά ο Αμβρόσιος, πλήρης χαράς, ξεκίνησε να ψέλνει τον Όρθρο με ευλάβεια και ενώ ξημέρωνε ήρθαν οι κάτοικοι από τη χώρα και του ανήγγειλαν ότι η θάλασσα είχε βγει από τα όριά της και απείλησε το νησί με κατακλυσμό.

Τότε ο ευσεβής Αμβρόσιος διηγήθηκε στους κατοίκους το όραμα της Αγίας Παρασκευής και τους κάλεσε να τελέσουν λιτανεία με την εικόνα της Αγίας για να εξιλεώσουν με αυτόν τον τρόπο την οργή του Θεού.

Έτσι λοιπόν με τη λιτανεία που τέλεσαν οι κάτοικοι και τις πρεσβείες της Αγίας κόπασε η θάλασσα, επέστρεψε στα φυσικά της όρια, σταμάτησαν και τα άλλα καιρικά φαινόμενα και σώθηκε το νησί και ο λαός.

Το θαυμαστό αυτό γεγονός της διάσωσης της νήσου, με τη μεσιτεία της Αγίας Παρασκευής, εορτάζεται πανηγυρικά όχι μόνο στη Χίο, αλλά και στην περιοχή των Μεγάρων, στην Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής των Γερανείων (Μαζίου), όπου, από το εσπέρας της παραμονής της εορτής (13 Οκτωβρίου), τελείται πανηγυρική αγρυπνία, κατά το αγιορείτικο τυπικό, που διαρκεί μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της κυριωνύμου ημέρας (14 Οκτωβρίου), υπενθυμίζοντας έτσι ότι η αναμενόμενη βοήθεια δεν έρχεται από τον ανθρώπινο παράγοντα αλλά από τον ίδιο τον Οικτίρμονα Θεό.

ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ | ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Η Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου

Εκκλησιαστική εορτή, με την οποία τιμώνται τα άμφια της Παναγίας και σχετίζεται με την εμφάνιση Της σε όραμα στο ναό των Βλαχερνών της Κωνσταντινούπολης

---

Μία από τις εκκλησιαστικές εορτές, με τις οποίες τιμώνται τα άμφια της Παναγίας.

Οι άλλες δύο είναι της Τιμίας Εσθήτος (2 Ιουλίου) και της Τιμίας Ζώνης (31 Αυγούστου).

Η εορτή της Αγίας Σκέπης σχετίζεται με την εμφάνιση της Παναγίας σε όραμα στο ναό των Βλαχερνών της Κωνσταντινούπολης, επί αυτοκράτορος Λέοντος ΣΤ’ του Σοφού (886‐911).

Σύμφωνα με μελέτη του διαπρεπούς Ρώσου αγιολόγου Σεργίου, αρχιεπισκόπου Βλαδιμήρου (1898), σε συνδυασμό με τον βίο του Οσίου Ανδρέα του Σαλού, που γράφτηκε από τον πρεσβύτερο Νικηφόρο, η Παναγία εμφανίστηκε στο ναό των Βλαχερνών, κατά τη διάρκεια ολονύχτιας αγρυπνίας ενώπιον του Οσίου Ανδρέα και του ακολούθου του Επιφάνιου.

Συνοδευόταν από πλήθος Αγίων, που έψαλλαν ύμνους και υποβασταζόταν από τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο.

Η Παναγία, αφού γονάτισε και προσευχήθηκε, έβγαλε από το κεφάλι της το μαφόριο, το άπλωσε ως Σκέπη επί του λαού και κατόπιν, αφού το ξαναφόρεσε, αποχώρησε από το ναό με τη συνοδεία της.

Το νέο διαδόθηκε αμέσως στην Κωνσταντινούπολη, σε μία περίοδο που βρισκόταν υπό την απειλή των Αγαρηνών (βυζαντινή ονομασία για τους Άραβες), εμφυσώντας θάρρος και αισιοδοξία στους κατοίκους της.

Όταν πέρασε ο κίνδυνος, η διάσωση της Βασιλεύουσας αποδόθηκε στην παρέμβαση της Παναγίας και η Εκκλησία θέσπισε το γεγονός ως θεομητορική εορτή και την όρισε να εορτάζεται την 1η Οκτωβρίου.

Τον 12ο αιώνα θεσπίστηκε και στη Ρωσία υπό το όνομα «Πογκρώφ» και τιμάται στις 14 Οκτωβρίου.

Στα καθ’ ημάς, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, στη συνεδρία της 17ης Οκτωβρίου του 1952, κατόπιν πρότασης του αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος, αποφάσισε τη μετάθεση της εορτής της Αγίας Σκέπης από την 1η Οκτωβρίου στις 28 Οκτωβρίου, για να αποτελέσει τη θρησκευτική βάση της επετείου του «ΟΧΙ».

Την Ακολουθία της εορτής, σε συνδυασμό με το περιεχόμενο της επετείου κήρυξης του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, συνέγραψε ο Αγιορίτης μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης (1905‐1991).

• Μαφόριο, ήταν το πέπλο των γυναικών, ένα είδος χιτώνα που κάλυπτε το κεφάλι κι έφτανε μέχρι τους αστραγάλους. Μαφόριο ονόμαζαν οι βυζαντινοί το πορφυρό ύφασμα που στις εικόνες βλέπουμε να σκεπάζει το κεφάλι και το σώμα της Παναγίας πάνω από τον εσωτερικό χιτώνα.
• Σαλός = ανόητος, μωρός, ηλίθιος, ανισόρροπος. Στην εκκλησιαστική γλώσσα σημαίνει τον ασκητή που βιώνει μια θεληματική μωρία. Ο ασκούμενος ‐ συνήθως μετά από θεία πρόσκληση, σε κάποιες περιπτώσεις μέσω κάποιου οράματος, σε κάποιες άλλες μέσω της υποδείξεως κάποιου χαρισματικού Πνευματικού ‐ αρχίζει να φαίνεται στον κόσμο σαν διανοητικά καθυστερημένος ή ψυχολογικά διαταραγμένος. Με τον τρόπο αυτό ανακαλύπτει την αμαρτία και προειδοποιεί τους ανθρώπους.

ΣΧΕΤΙΚΑ

Το 1989 ο Άγγλος συνθέτης Τζον Τάβενερ παρουσίασε στο Λονδίνο το έργο του «The Protecting Veil», εμπνευσμένο από το όραμα της Αγίας Σκέπης.

● Κεντρική φωτογραφία από †Εορτολόγιο 2026† | facebook

Με πληροφορίες από saint.gr, sansimera.gr, synaxarion.gr, en.wikipedia.org, pigizois.gr, monasticrepublic.com