Μαίρη Χρονοπούλου : 3 χρόνια χωρίς την μεγάλη πρωταγωνίστρια του παλιού ελληνικού κινηματογράφου

Εντυπωσιακή γυναίκα και εξαιρετικά ταλαντούχα ηθοποιός, η Μάιρη Χρονοπούλου είδε το κινηματογραφικό της άστρο να λάμπει τη δεκαετία του 1960 και παρέμεινε μια από τις πιο δημοφιλείς Ελληνίδες ηθοποιούς μέχρι το θάνατο της ‐ Ανατρεπτική, τολμηρή, με ασύγκριτη θηλυκότητα και φινέτσα, η αγέρωχη femme fatale σφράγισε κάθε ρόλο που ανέλαβε να υποδυθεί σε θέατρο και κινηματογράφο

Η Μαίρη Χρονοπούλου υπήρξε μία από τις ηθοποιούς που έγραψαν την ιστορία της λεγόμενης χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου.

Λαμπερή πρωταγωνίστρια με το δικό της ξεχωριστό στιλ, σπουδαία καριέρα και έντονη προσωπική ζωή.

Διακρίθηκε τόσο σε δραματικούς ρόλους όσο και στο μιούζικαλ, που μετέφερε στα καθ❜ ημάς ο Γιάννης Δαλιανίδης.

Είναι η μόνη σταρ του εμπορικού κινηματογράφου που έκανε καριέρα και στον Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο (ΝΕΚ).

Πρωταγωνίστησε σε δύο ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου («Οι Κυνηγοί», «Ταξίδι στα Κύθηρα»), ενώ βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία της στην ταινία του Κώστα Βρεττάκου «Τα παιδιά της Χελιδόνας».

Είπε :

«Τον κινηματογράφο τον λάτρεψα από την πρώτη στιγμή κι αυτός με αγάπησε με τη σειρά του και μου έδωσε μεγάλες χαρές»

Η Μαίρη Χρονοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα (Κολωνάκι), στις 16 Ιουλίου του 1933 και οι γονείς της δεν είχαν ενθουσιαστεί με την προοπτική να γίνει ηθοποιός.

Ως μέλος του Λυκείου των Ελληνίδων συμμετείχε στις οντισιόν που έκανε ο Δημήτρης Ροντήρης για το Εθνικό Θέατρο, όπου και προσελήφθη το 1953 για να συμμετέχει ως μέλος του Χορού στα ανεβάσματα αρχαίων τραγωδιών (ανάμεσα στις άλλες επιτυχούσες ήταν και η Μάρω Κοντού).

Μέσα από τη θητεία της με το Εθνικό Θέατρο, αλλά και από τις μετέπειτα συνεργασίες της πήρε τα απαραίτητα εφόδια για να αναδείξει το υποκριτικό της ταλέντο, χωρίς ποτέ να φοιτήσει σε Δραματική Σχολή.

Μετά από εξετάσεις έλαβε την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος του ηθοποιού, ως εξαιρετικό ταλέντο, από την Ανώτατη Κρατική Επιτροπή του Υπουργείου Παιδείας.

Είπε : 

«Δεν κατάλαβα ποτέ την κακία. Δεν κατάλαβα ποτέ και τη ζήλεια. Δε ζήλεψα ποτέ κανέναν άνθρωπο και για τίποτα, ούτε καν στον ερωτικό τομέα»

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

Το επίσημο θεατρικό της ντεμπούτο μετά τη συμμετοχή της στο χορό αρχαίων τραγωδιών, έγινε την περίοδο 1957-58 στο θέατρο Ακροπόλ, στο έργο των Σακελλάριου και Γιαννακόπουλου «Η κυρία περί της οποίας πρόκειται» δίπλα στη μεγάλη Κυβέλη Ανδριανού (1887‐1978), ενώ την ίδια σεζόν έπαιξε με τον ίδιο θίασο το «Ρομάντζο μιας καμαριέρας» (επίσης των Σακελλάριου και Γιαννακόπουλου).

Όπως αφηγείται η ίδια, κατάλαβε ότι είναι μια καλή ηθοποιός στο ανέβασμα της παράστασης «Κόκκινα φανάρια» τη θεατρική περίοδο 1961‐62 από τον Αλέξη Δαμιανό, όταν το κοινό αποθέωνε με ασταμάτητο χειροκρότημα τον μεγάλο μονόλογό της.

Παράλληλα με την μετεωρική πορεία της στην κινηματογραφική οθόνη σημείωσε και μεγάλες επιτυχίες στο θεατρικό σανίδι συνεργαζόμενη με όλους τους μεγάλους θιάσους της Αθήνας και παίζοντας με την ίδια ερμηνευτική ικανότητα όλα τα είδη θεάτρου.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1980, ανέλαβε συχνά ρόλο συνθιασάρχη, άλλοτε με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, άλλοτε με τον Κώστα Βουτσά ή τον Λάκη Κομνηνό.

Είπε :

«Το πιο αφροδισιακό πράγμα σε μια σχέση είναι ο θαυμασμός»

Οι παραστάσεις στις οποίες συμμετείχε την περίοδο αυτή ήταν πάνω σε κείμενα Ελλήνων συγγραφέων (Αλέκου Σακελλάριου, Γιαλαμά-Πρετεντέρη κ.α.) αλλά και σε δημοφιλή κείμενα του διεθνούς ρεπερτορίου (Νηλ Σάιμον, Σώμερσετ Μωμ κ.α.).

Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Η πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση ήταν μόλις είχε ξεκινήσει στο Εθνικό Θέατρο, με ένα βουβό ρόλο στην ταινία της Φίνος Φιλμ «Χαρούμενο ξεκίνημα» (1954) του Ντίνου Δημόπουλου.

Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια για να συνεχίσει την κινηματογραφική της διαδρομή, αυτή τη φορά με ένα μικρό ρόλο στο «Τελευταίο ψέμμα» (1958) του Μιχάλη Κακογιάννη, και πάλι στη Φίνος Φιλμ.

Από το 1963 και μετά πρωταγωνίστησε σε πλειάδα δραματικών ταινιών της Φίνος Φιλμ σε ρόλους ντάμας και μοιραίας γυναίκας, δίπλα σε όλους τους άντρες πρωταγωνιστές της εποχής, όπως ο Νίκος Κούρκουλος, ο Φαίδων Γεωργίτσης, ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, ο Γιώργος Φούντας και ο Αλέκος Αλεξανδράκης.

Είπε :

«Η ομορφιά χάνεται. Η γοητεία, αν υπάρχει, μπορεί να φτάσει και μέχρι τα 120»

Ξεχωρίζουν οι ερμηνείες της στις ταινίες «Κόκκινα φανάρια» (1963) και «Το αίμα βάφτηκε κόκκινο» (1966) του Βασίλη Γεωργιάδη, «Χωρίς ταυτότητα» (1963) και «Πολύ αργά για δάκρυα» (1968) του Γιάννη Δαλιανίδη, «Οι αδίστακτοι» του Ντίνου Κατσουρίδη (1965), «Κοινωνία ώρα μηδέν» του Ντίνου Δημόπουλου (1966), «Η ζούγκλα των πόλεων» (1970) του Σταύρου Τσιώλη, «Η λεωφόρος του μίσους» (1968) και «Ορατότης μηδέν» (1970) του Νίκου Φώσκολου (1970).

Δύο από τις ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε («Κόκκινα φανάρια», «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο») ήταν υποψήφιες για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας.

Εκτός από τους δραματικούς ρόλους της, η Μαίρη Χρονοπούλου, ξεχώρισε με την παρουσία και τις ερμηνείες της σε τρία μιούζικαλ του μετρ του είδους Γιάννη Δαλιανίδη, παραγωγής Φίνος Φιλμ : «Οι θαλασσιές οι χάντρες» (1967), όπου ερμήνευσε το τραγούδι «Έκλαψα χτες», «Μια κυρία στα μπουζούκια» (1968), όπου τραγούδησε τις μεγάλες επιτυχίες «Είμαι γυναίκα του γλεντιού» και «Του αγοριού απέναντι», και «Γοργόνες και μάγκες» (1968).

Στο κλείσιμο της δεκαετίας του 1970, η Μαίρη Χρονοπούλου περιόρισε τις κινηματογραφικές της εμφανίσεις.

Στο διάστημα αυτό, όμως, τη συναντάμε να δίνει σπουδαίες ερμηνείες σε ταινίες που σημάδεψαν το Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο.

Συμμετείχε στις εξαίρετες ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Κυνηγοί» (1977) και «Ταξίδι στα Κύθηρα» (1984), καθώς και στην ταινία «Τα παιδιά της Χελιδόνας» (1987) του Κώστα Βρεττάκου.

Η τελευταία της κινηματογραφική εμφάνιση ήταν το 1996 στην ταινία «Προς την Ελευθερία» του Χάρη Παπαδόπουλου.

Από τις λίγες, ομολογουμένως, δουλειές που έκανε για την τηλεόραση αξίζει να σταθούμε στην σειρά «Μάνα είναι μόνο μία» (1992‐94) ενώ το 2023 έκανε μια χαρακτηριστική εμφάνιση στην επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά «Έτερος Εγώ».

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΖΩΗ

Από την προσωπική της ζωή δεν έλειψαν οι θυελλώδεις δεσμοί, όπως αυτοί με τον Κώστα Πρέκα, τον Ανδρέα Μπάρκουλη και τον Νίκο Σταγόπουλο.

Τον Αύγουστο του 1975 παντρεύτηκε τον τότε δήμαρχο Σπάτων και αργότερα βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Δήμο Μπότσαρη, με τον οποίο πήρε διαζύγιο μετά από περίπου ένα χρόνο.

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

Το 1987 τιμήθηκε με το βραβείο Α’ Γυναικείου ρόλου στο 28ο φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία της στην ταινία «Τα Παιδιά της Χελιδόνας» του Κώστα Βρεττάκου.

Το 2021 η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου της απένειμε Τιμητικό Βραβείο για το σύνολο της προσφοράς της στον κινηματογράφο, στο πλαίσιο της 12η απονομής των Βραβείων ΙΡΙΣ.

ΘΑΝΑΤΟΣ

Η Μαίρη Χρονοπούλου πέθανε στις 6 Οκτωβρίου του 2023 στην Αθήνα, σε ηλικία 90 ετών.

Είπε :

«Ο θάνατος είναι μια ωραία μετάβαση, δεν με φοβίζει καθόλου. Έχω και μια περιέργεια μάλιστα να δω αν υπάρχει κάτι μετά»

Τις τελευταίες ημέρες της ζωής της νοσηλευόταν στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Ο Ευαγγελισμός» βαριά τραυματισμένη μετά από πτώση στο σπίτι της.

Το τελευταίο «αντίο» στη σπουδαία ηθοποιό είπαν φίλοι και συνάδελφοί της στις 13 Οκτωβρίου στο σπίτι της, στην οδό Αληθείας 10 στην Παιανία.

Στην συνέχεια η σορός της μεταφέρθηκε στην Ριτσώνα, όπου αποτεφρώθηκε.

«Έτσι θα είναι το δικό μου “φινάλε”, το τελευταίο μου “πάρτι”. Χωρίς φέρετρο, όλα λευκά. Κανείς δεν θα ξέρει πού θα βρίσκομαι. Το τελευταίο “πάρτι” μου έχει άλλο πλάνο. Η καύση είναι ένας εξαγνισμός», είχε δηλώσει σε παλαιότερη συνέντευξή της.

● Τον Αύγουστο του 1999 υπέστη ένα σοβαρό ατύχημα με το αυτοκίνητό της, που την έχει αναγκάσει να βρίσκεται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

● Κεντρική φωτογραφία από HuffPost

Με πληροφορίες από finosfilm & sansimera