Θλίψη σε ολόκληρο το ποδοσφαιρικό στερέωμα προκάλεσε η τραγική είδηση του θανάτου του εμβληματικού αρχηγού της Μίλαν και της Εθνικής Ιταλίας Φράνκο Μπαρέζι
Με μια τραγική είδηση αποχαιρετήσαμε τον Ιούλιο, καθώς ο άλλοτε αρχηγός της Μίλαν και της Εθνικής Ιταλίας, Φράνκο Μπαρέζι, ❝έφυγε❞ από τη ζωή σε ηλικία 66 ετών, σκορπίζοντας θλίψη στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα.
Όπως μεταφέρουν τα Μέσα από την γείτονα χώρα ο εμβληματικός αρχηγός της Μίλαν και της εθνικής Ιταλίας αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας, καθώς πάλευε με τον καρκίνο, ενώ το 2025 υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για αφαίρεση όγκου στον πνεύμονα.
Αναλυτικά η ανακοίνωση της Μίλαν
«Φράνκο Μπαρέζι για πάντα
Ο Ροσονέρο του αιώνα σε αιώνια δόξα
Είναι εξαιρετικά δύσκολο να ανακοινώσουμε την απώλεια ενός ανθρώπου που ενσάρκωνε την καρδιά και την ψυχή της Μίλαν. Όμως, όλοι στον σύλλογο και όλοι οι φίλοι της Μίλαν πρέπει να τιμήσουμε τη μνήμη του Φράνκο Μπαρέζι.
Πρέπει να είμαστε δυνατοί και να συγκεντρώσουμε κάθε ίχνος ενέργειας, ακόμα και σε αυτή την πιο θλιβερή στιγμή. Χάσαμε τον Φράνκο μόλις λίγους μήνες μετά την τελευταία του δημόσια εμφάνιση σε ένα κατάμεστο Σαν Σίρο, κατά την τελετή έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Μιλάνου, μια εκδήλωση παγκόσμιας εμβέλειας που ο ίδιος συνέβαλε να γίνει αξέχαστη.
Στη μνήμη του Φράνκο, στεκόμαστε ενωμένοι, γνωρίζοντας ότι θα μας καθοδηγεί και θα μας ωθεί καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού μας ως Ροσονέρι.
Για πάντα. Γιατί ο Μπαρέζι είναι για πάντα».
Δείτε την ανάρτηση του χρήστη 𝐀𝐂 𝐌𝐢𝐥𝐚𝐧 στο 𝕏 μ❜ ένα κλικ στον σύνδεσμο που ακολουθεί ➧ https://x.com/acmilan/status/2083062918099173495?s=20
Ο Φράνκο Μπαρέζι (𝐅𝐫𝐚𝐧𝐜𝐨 𝐁𝐚𝐫𝐞𝐬𝐢) γεννήθηκε το 1960 στο Τραβαλιάτο της Ιταλίας και θεωρείτο πως ήταν ένας από τους κορυφαίους αμυντικούς όλων των εποχών, ενώ ψηφίστηκε 33ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στις εκλογές της 𝐈𝐅𝐅𝐇𝐒.
Σε όλη την καριέρα του αγωνίστηκε με τα χρώματα της Μίλαν, στην καλύτερη περίοδο στην ιστορία του συλλόγου, συμβάλλοντας στην κατάκτηση όλων σχεδόν των τροπαίων που αυτή διεκδίκησε.
Ο Φράνκο Μπαρέζι βίωσε σε μικρή ηλικία την απώλεια των γονιών του, με την εικοσιτριάχρονη Λουίζα να αναλαμβάνει το ρόλο της μητέρας στα δύο αδέρφια της που… τρελαίνονται για το ποδόσφαιρο και τη μικρότερη αδερφή της.
Ξεκίνησε από μικρός το ποδόσφαιρο και αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Σε νεαρή ηλικία, πριν πάει στην Μίλαν, δοκιμάστηκε από την Ίντερ, στην οποία έπαιζε ο μεγαλύτερος αδελφός του Τζουζέπε Μπαρέζι, ωστόσο απορρίφθηκε.
Στη Μίλαν ο Μπαρέζι αγωνίστηκε από το 1977 ως το 1997. Έκανε το ντεμπούτο του με την ομάδα στο πρωτάθλημα της πρώτης κατηγορίας στις 23 Απριλίου του 1978 σε αγώνα με αντίπαλο τη Βερόνα.
Στη βασική ενδεκάδα καθιερώθηκε την επόμενη χρονιά κατακτώντας και το πρώτο του πρωτάθλημα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 η Μίλαν υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία του πρωταθλήματος ως τιμωρία εξαιτίας του σκανδάλου 𝐓𝐨𝐭𝐨𝐧𝐞𝐫𝐨, όπου αποκαλύφθηκε πως αρκετοί παίκτες της Μίλαν έπαιζαν παράνομα στοιχήματα, ποντάροντας μάλιστα και σε αγώνες όπου ❝κόντραραν❞ την ομάδα τους.
Ο νεαρός Μπαρέζι δεν έχει την παραμικρή ανάμειξη, όμως ο ήδη καταξιωμένος και διεθνής ποδοσφαιριστής δεν εγκατέλειψε την ομάδα κερδίζοντας την άνοδό της την αγωνιστική περίοδο 1981-82, ενώ ο ίδιος έγινε αρχηγός της ομάδας εκείνη τη χρονιά.
Το 1985 η ομάδα έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Ιταλίας, όμως όλα αυτά τα χρόνια ήταν μακριά από τις κορυφαίες θέσεις της βαθμολογίας του πρωταθλήματος.
Τον Φεβρουάριο του 1986 ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι αγόρασε το πλειοψηφικό πακέτο του συλλόγου και τον μετέτρεψε στην πρώτη σύγχρονη σούπερ-ομάδα του ποδοσφαίρου, ανοίγοντας τον δρόμο και για άλλες μεγάλες ομάδες να πράξουν το ίδιο αργότερα.
Ο σύλλογος άλλαξε ριζικά και στα τέλη της δεκαετίας του 1980 η αναμόρφωση της ομάδας με νέους παίκτες και την ολλανδική τριπλέτα Μάρκο φαν Μπάστεν, Ρουντ Γκούλιτ και Φρανκ Ράικαρτ οδήγησαν στη δημιουργία μιας από τις ισχυρότερες ομάδες όλων των εποχών, με πρώτο τίτλο την κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1987-88.
Η ομάδα έφτασε στην κορυφή της Ευρώπης με δύο συνεχόμενες κατακτήσεις του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (1988-89 & 1989-90) και του κόσμου με την κατάκτηση του Διηπειρωτικού Κυπέλλου τις ίδιες χρονιές.
Παίζοντας ελκυστικό ποδόσφαιρο που σπάνια είχε δει η Ιταλία στο παρελθόν, ο Μπαρέζι είχε συμβολή στην έναρξη των επιθέσεων για την ομάδα διαθέτοντας ικανότητες καλού χειρισμού της μπάλας και σωστών επιλογών.
Ο ίδιος μίλαγε πάντα για εκείνη τη νύχτα στο Στάντιο Τζουζέπε Μεάτσα, όταν οι παίκτες επέστρεψαν στο γήπεδο, αφού κέρδισαν τον τίτλο, ως «μια νύχτα που δεν θα ξεχάσω ποτέ».
Θα υπάρξουν πολλές ακόμη αξέχαστες νύχτες για τον Μπαρέζι και τη Μίλαν τα επόμενα χρόνια, με την ομάδα να βασίζεται όχι μόνο στην επιθετική της γραμμή, αλλά και σε μια από τις καλύτερες άμυνες στην ιστορία του αθλήματος.
Ο επόμενος στόχος τους ήταν να κατακτήσουν την ήπειρο και το έκαναν ακριβώς στην επιστροφή τους στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Πρωταθλητριών.
Μια επιβλητική νίκη 4–0 επί της Στεάουα Βουκουρεστίου στη Βαρκελώνη, ακολούθησε μια νίκη 1–0 επί της Μπενφίκα στη Βιέννη ένα χρόνο αργότερα. Ο ίδιος αγωνιζόμενος ως λίμπερο ηγούταν της παραδοσιακά καλής γραμμής και το 1989 ψηφίστηκε δεύτερος καλύτερος Ευρωπαίος παίκτης στο διαγωνισμό του γαλλικού περιοδικού 𝐅𝐫𝐚𝐧𝐜𝐞 𝐅𝐨𝐨𝐭𝐛𝐚𝐥𝐥, πίσω από τον συμπαίκτη του Μάρκο φαν Μπάστεν.
Τη χρονική περίοδο περίοδο 1992-95 γνώρισε μια δεύτερη εποχή επιτυχιών, όπου η ομάδα βασίστηκε περισσότερο στην αμυντική της λειτουργία φτάνοντας σε τρεις τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ και κατακτώντας έναν τίτλο (το 1994), καθώς και τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα Ιταλίας. Η άμυνα της ομάδας διέπρεψε τη σεζόν 1993-94 δεχόμενη μόνο 15 γκολ.
Με τη Μίλαν κατέκτησε έξι Πρωταθλήματα και τέσσερα Σούπερ Καπ Ιταλίας, καθώς και τρία Κύπελλα Πρωταθλητριών, δύο ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ και δύο Διηπειρωτικά Κύπελλα, έχοντας αγωνιστεί σε 719 επίσημους αγώνες και έχοντας σημειώσει 31 γκολ.
Παραδόξως ήταν ο πρώτος σκόρερ του Κυπέλλου Ιταλίας τη σεζόν 1989-90, το μοναδικό τρόπαιο που δεν κατάφερε να κερδίσει με τη Μίλαν, φτάνοντας δύο φορές στον τελικό κατά τη διάρκεια της καριέρας του.
Το τελευταίο του γκολ για τη Μίλαν σημειώθηκε στη νίκη με 2–1 με αντίπαλο την Πάντοβα στις 27 Αυγούστου του 1995.
Διεθνής καριέρα
Στην Εθνική Ιταλίας αγωνίστηκε από το 1982 έως το 1994 (συνολικά 81 φορές), κάνοντας το ντεμπούτο του στις 4 Δεκεμβρίου του 1982 σε αγώνα με τη Ρουμανία, για τα προκριματικά του επόμενου Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1984.
Ήταν μέλος της ομάδας που αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982, το οποίο η Ιταλία κατέκτησε (χωρίς όμως ο ίδιος να συμμετάσχει).
Δύο χρόνια αργότερα, έπαιξε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 με την ομάδα, καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση.
Ο Έντσο Μπεαρζότ δεν τον συμπεριέλαβε στην ομάδα για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1986 προτιμώντας τον αδελφό του, Τζουζέπε.
Στην εθνική ομάδα καθιερώθηκε το 1987 μετά την αποχώρηση του Γκαετάνο Σιρέα. Το 1988 αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και έφτασε στην τέταρτη θέση. Στη συνέχεια, αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 και κατέλαβε την τρίτη θέση, ενώ ο ίδιος ψηφίστηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994, ήταν ο αρχηγός της ομάδας. Στον δεύτερο αγώνα του ομίλου της με αντίπαλο τη Νορβηγία, η Ιταλία είδε τον αρχηγό της και ηγέτη της άμυνας, να υφίσταται ρήξη μηνίσκου και να χρήζει άμεση αποκατάσταση, καταφέρνοντας τελικά να αγωνιστεί.
Απουσίασε υποχρεωτικά από τους επόμενους αγώνες, αλλά η ομάδα του έφτασε μέχρι τον τελικό, γνωρίζοντας την ήττα στα πέναλτι από την Εθνική Βραζιλίας. Ο ίδιος έχασε πέναλτι στη διαδικασία της «Ρώσικης ρουλέτας».
Ήταν ο δεύτερος παίκτης μετά το Φραντς Μπεκενμπάουερ που κατέκτησε και τις τρεις πρώτες θέσεις σε διοργανώσεις Παγκοσμίου Κυπέλλου και ένας από τους έξι στην ιστορία.
Τον Σεπτέμβριο του 1994 αγωνίστηκε τελευταία φορά με την Εθνική Ιταλίας, στο 1–1 επί της Σλοβενίας. Συνολικά κατέκτησε 18 επίσημους τίτλους.
Μετά τη λήξη της καριέρας του, ο Μπαρέζι τιμήθηκε πολλές φορές. Εισήχθη στο 𝐇𝐚𝐥𝐥 𝐨𝐟 𝐅𝐚𝐦𝐞 της Μίλαν και προς τιμήν του απεσύρθη η φανέλα με το νούμερο 6. Επίσης, έχει αναγνωριστεί ως ο καλύτερος παίκτης της Μίλαν του 20ού αιώνα και της Σέριε Α για τον 20ό αιώνα.
To 2004 συμπεριλήφθηκε στη λίστα 𝐅𝐈𝐅𝐀 100, ως ένας από τους 125 καλύτερους εν ζωή ποδοσφαιριστές, ενώ το 2013 εισήχθη στην Αίθουσα Φήμης του ιταλικού ποδοσφαίρου.
Πηγές : www.ertsports.gr/podosfairo/penthos-sto-pagkosmio-podosfairo-efyge-apo-ti-zoi-o-franko-mparezi & https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A6%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%BA%CE%BF_%CE%9C%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AD%CE%B6%CE%B9
