Η Καίτη Λαμπροπούλου ξεκίνησε με σοβαρούς ρόλους στο Θέατρο Τέχνης και γρήγορα μεταμορφώθηκε σε μια μπριόζα καρατερίστα που της εξασφάλισε ρόλους για πολλές δεκαετίες
Η Καίτη Λαμπροπούλου πρωτοπάτησε το θεατρικό σανίδι σε ηλικία 16 ετών και έλαβε την άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος ως εξαιρετικό ταλέντο.
Το θέατρο το έμαθε δίπλα στον Κάρολο Κουν και τον Δημήτρη Ροντήρη, στο Θέατρο Τέχνης και στο Εθνικό Θέατρο, δίπλα στην κα Κατερίνα (Κατερίνα Ανδρεάδη) και στον Βασίλη Λογοθετίδη.
Το δροσερό κορίτσι γρήγορα μεταμορφώθηκε σε μια μπριόζα καρατερίστα και αυτό της εξασφάλισε ρόλους για πολλές δεκαετίες.
Ως το τέλος της ζωής της σχεδόν δεν σταμάτησε να εμφανίζεται στο θέατρο, στο σινεμά και στην τηλεόραση, ενώ ήταν μια από τις γλυκές και αγαπημένες παρουσίες για το ελληνικό κοινό και τους συναδέλφους της.
«Όλα ήταν υπέροχα στην διαδρομή μου, δεν έχω να θυμηθώ κάτι άσχημο»
Η Καίτη (Αικατερίνη) Λαμπροπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Αυγούστου του 1926, αλλά μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη, όπου είχε μετακομίσει η οικογένειά της λόγω των εμπορικών δραστηριοτήτων του πατέρα της.
Ήταν το δεύτερο παιδί της οικογένειας Λαμπροπούλου με πρώτο τον αδερφό της Ηρακλή και τρίτη την αδερφή της Τοτό.
Το 1942, ενώ ήταν ακόμη μαθήτρια, ξεκίνησε μαθήματα υποκριτικής στο θέατρο Τέχνης, κρυφά από την οικογένειά της. Συμμετείχε στην πρώτη παράσταση του Θεάτρου Τέχνης μαζί με τον Κάρολο Κουν, την σεζόν 1942-1943, στην «Αγριόπαπια» του Ίψεν. Ήταν ένα ζουμερό κορίτσι και παρέμεινε μια ευτραφής κυρία. Την εποχή εκείνη της είχαν κολλήσει το παρατσούκλι «ζαχαρομπακλαβάς».
Με το Θέατρο Τέχνης συνεργάστηκε στα έργα «Σουάνεβιτ» του Στρίντμπεργκ, «Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε» του Πιραντέλο, «Κωνσταντίνου και Ελένης» του Σεβαστίκογλου, «Βυσσινόκηπος» του Τσέχοφ, «Στέλλα Βιολάντη» του Ξενόπουλου, «Το πρώτο έργο της Φάννυ» του Σω, «Δεν μπορείς να ξέρεις» του Σω, «Χαρούμενα νιάτα» του Πιζέ, «Βρικόλακες» του Ίψεν.
«Άρχισα να την αγαπώ τη μοναξιά μου, γιατί με βοηθά να κάνω τον απολογισμό της ζωής μου. Τί πέρασα, πώς έζησα. Και είναι ωραίες αυτές οι αναμνήσεις. Αλλά υπάρχει και το μέλλον. Μπροστά μας είναι»
Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο υπό τη διεύθυνση του Δημήτρη Ροντήρη και πήρε μέρος στις παραστάσεις : «Φοιτηταί» του Ξενόπουλου, «Ζητείται υπηρέτης» του Μπάμπη Άννινου, «Συρανό ντε Μπερζεράκ» του Ροστάν «Το φιντανάκι» του Παντελή Χορν, «Λοκαντιέρα» του Γκολντόνι, «Ο κατά φαντασίαν ασθενής» Μολιέρου, «Οι εύθυμες κυράδες του Ουίνδσορ» του Σέξπιρ κ.ά. Ακολούθησε τον Ροντήρη στην Ελληνική Σκηνή που ίδρυσε το 1950, αλλά συνεργάστηκε και με άλλους θιάσους σε πολλές παραστάσεις.
Η Καίτη Λαμπροπούλου συνέχιζε να παίζει ενεργά στο θέατρο, συνεργαζόμενη με τους καλύτερους θιάσους μέχρι το 1999, με τελευταία της εμφάνιση στο έργο «Η πριγκίπισσα του λαού» στο θέατρο Άννα-Μαρία Καλουτά, με τον θίασο Γιούλης Ηλιοπούλου.
Παρά την επιτυχία και την αναγνωρισιμότητά της, παρέμεινε ένας άνθρωπος απλός και γενναιόδωρος, ένα καλοσυνάτο κορίτσι όποια κι αν ήταν η ηλικία της.
Ο κινηματογράφος μπήκε τυχαία στην ζωή της, αφού είχε μάτια μόνο για την σκηνή και επηρεασμένη από τους δασκάλους της ‐ Κουν και Ροντήρη ‐ δεν έτρεφε ιδιαίτερη αγάπη για το σινεμά. Η μοίρα, όμως, τα έφερε έτσι ώστε να έχει γείτονα τον σκηνοθέτη Νίκο Τσιφόρο. Έτσι, όταν το 1951 ο Τσιφόρος ανέβαζε την δραματική ταινία «Το παιδί μου πρέπει να ζήσει», πρόσφερε έναν ρόλο στην Καίτη και εκείνη δέχτηκε.
Το 1956, πρωταγωνίστησε στον ρόλο της Κρουστάλλως δίπλα στον Δημήτρη Παπαμιχαήλ στο βουκολικό δράμα του Ηλία Παρασκευά «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας», που ήταν η πρώτη έγχρωμη ταινία του ελληνικού κινηματογράφου.
Συνέχεια είχαν άλλες 80 περίπου ταινίες, με τις περισσότερες δίπλα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη, που ήταν επιστήθιες φίλες.
Ξεχωρίζουν οι ρόλοι της στις ταινίες «Ο Ζηλιαρόγατος» (1956), «Μανταλένα» (Finos Film, 1960), «Η Αλίκη στο ναυτικό» (Finos Film, 1961), «Η σωφερίνα» (1964), «Ο Ρωμιός έχει φιλότιμο» (1968), «Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση» (1971) και «Η Μαρία της σιωπής» (Finos Film, 1973).
Εξίσου εκτεταμένη ήταν και η παρουσία της στην τηλεόραση, αρχίζοντας από το 1972 και φτάνοντας μέχρι το 2000 με το «Άρωμα Γυναίκας».
Στα 28 αυτά χρόνια έπαιξε σε είκοσι περίπου σειρές και σε πάμπολλες μεταδόσεις του τηλεοπτικού «Θεάτρου της Δευτέρας», κοσμώντας και το γυαλί.
Στις 20 Δεκεμβρίου του 2004, απονεμήθηκε στην ίδια και τη Σμαρούλα Γιούλη το έπαθλο «Κυβέλη» για τη συνολική τους θεατρική προσφορά.
Σύζυγός της ήταν ο θεατρικός συγγραφέας, δημοσιογράφος και σεναριογράφος, Γιώργος Ρούσσος. Γνωρίστηκαν στην Ελληνική Σκηνή του Ροντήρη, όταν ανέβαζε το έργο «Πρωτευουσιάνος» που είχε γράψει ο Ρούσσος. Αν και στην αρχή η σχέση τους ήταν τυπική, με τον καιρό συνδέθηκαν περισσότερο, ερωτεύτηκαν και τελικά παντρεύτηκαν με κουμπάρο τον Χρήστο Λαμπράκη.
Έμειναν μαζί όλη τους τη ζωή, μέχρι το θάνατο του Γιώργου Ρούσσου το 1984 και αποτέλεσαν ένα από τα πιο αγαπημένα καλλιτεχνικά ζευγάρια. Σε μια συνέντευξή της, είχε πει : «Είμαι δεμένη με τη μνήμη του. Έχουν περάσει κοντά 20 χρόνια από το θάνατό του κι εγώ είμαι ακόμη μαζί του. Κουβεντιάζουμε μαζί…».
Τα τελευταία τρία χρόνια της ζωής της τα πέρασε στον Διόνυσο, στο σπίτι της αδελφής της. Πέθανε στις 31 Ιανουαρίου του 2011, σε ηλικία 85 ετών από ανακοπή καρδιάς. Η κηδεία της έγινε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών στις 2 Φεβρουαρίου 2011.
Με πληροφορίες από Σαν σήμερα και Finos Film – Finos Film
