Η φλογερή και αθυρόστομη Μεσολογγίτισσα που την χαρακτήρισαν ως την τελευταία μάγκισσα της Ελλάδας!
Ελληνίδα ηθοποιός, με πληθωρική παρουσία στην τέχνη και «κοφτερό» δημόσιο λόγο.
Υπήρξε μία από τις εμβληματικές θεατρίνες της χρυσής εποχής της επιθεώρησης στις δεκαετίες του ’50 και του ’60.
Η Ελπίδα Χωματιανού, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου του 1928 στο Μεσολόγγι.
Ήταν γόνος ευκατάστατης οικογένειας, καθώς ο πατέρας υπήρξε Αθηναίος αστός, ενώ η μητέρα της πλούσια Μεσολογγίτισσα.
Μετά τη γέννηση της κόρης τους, αποφασίζουν να αφήσουν το Μεσολόγγι και μετακομίζουν στην Αθήνα.
Η αναχώρηση αυτή επισφραγίστηκε δυσοίωνα, καθώς οι γονείς της χωρίζουν και ο πατέρας της πεθαίνει, πριν καν η Ελπίδα κλείσει τα εφτά της χρόνια.
Η ατυχία την ακολουθεί, καθώς κατά τη διάρκεια της Κατοχής, χάνει και την μητέρα της, με αποτέλεσμα το 1942 να επιστρέψει στη γενέτειρα της και να μείνει με συγγενείς.
Κατά την διάρκεια της εφηβείας της, έκανε τα πρώτα δειλά βήματα στο θεατρικό σανίδι, σε σχολικές παραστάσεις, ενώ το 1943 αποφασίζει να ακολουθήσει τα περιπλανώμενα «μπουλούκια» που κατέφταναν στο Μεσολόγγι.
Δε «μασούσε» η Ελπίδα, είχε τσαγανό και θράσος. Είχε την αυτοπεποίθηση ότι μόνη της θα καταφέρει τα πάντα.
Στα μπουλούκια γνώρισε και διδάχτηκε δίπλα σε έμπειρους ηθοποιούς που έπαιζαν πρακτικά τα πάντα, από μουσικοχορευτικά σόου και οπερέτες, μέχρι πρόζα και κωμωδίες.
Κύριος στόχος της ήταν να ακολουθήσει τους περιοδεύοντες θιάσους και να κατέβει στη μοναδική πόλη που θα είχε ευκαιρίες επαγγελματικής εκπαίδευσης και εξέλιξης, την Αθήνα.
ΘΕΑΤΡΟ
Την πρώτη της επαγγελματική εμφάνιση πραγματοποίησε το 1948 στο θέατρο «Μετροπόλιταν» της Αθήνας στην επιθεώρηση των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου «Άνθρωποι, άνθρωποι», σε ένα θίασο με φερέλπιδες νέους ηθοποιούς όπως ο Μίμης Φωτόπουλος, ο Ντίνος Ηλιόπουλος και η Σμαρούλα Γιούλη.
Σε αυτή την παράσταση τραγούδησε το θρυλικό τραγούδι «Το τραμ το τελευταίο», τραγούδι που αποτελεί το σήμα κατατεθέν της και ερμήνευσε για πρώτη φορά τον ρόλο της «μόρτισσας», ένα ρόλο με τον οποίο συνδέθηκε σε όλη την καριέρα της.
Είπε :
«Αγαπήθηκα, ερωτεύθηκα, χόρτασα τις ηδονές και έτσι δεν έχω απωθημένα. Γύρισα. Ταξίδεψα. Είμαι επίσης γεμάτη από χειροκρότημα για τη δουλειά μου. Τι άλλο να ζητήσω;»
Διαθέτοντας μπρίο, νάζι και τσαχπινιά κατακτάει τους πάντες και μετατρέπεται αβίαστα στον επιθεωρησιακό τύπο της «σέξι μαγκιόρας».
Συνεργάζεται με τα πιο γνωστά ονόματα της εποχής και ερμηνεύει με τεράστια επιτυχία διαχρονικά επιθεωρησιακά τραγούδια, όπως τα «Μάμπο Μπραζιλέρο», «Δώσε», και «Η βαλίτσα».
Συνεργάστηκε άψογα με τον Μίμη Φωτόπουλο και τον Νίκο Ρίζο και βρήκε νέο καλλιτεχνικό σπίτι στο θίασο Μπουρνέλλη.
Παρέμεινε εκεί για 18 ολόκληρα χρόνια και γνώρισε τις μεγαλύτερες επιθεωρησιακές επιτυχίες, με πιο χαρακτηριστικές τις «30 το δολλάριο» με την οποία χρίστηκε πρωταγωνίστρια, «Το τραγούδι της Αθήνας», «Ομόνοια Πλας», «Ραντεβού στο καμπαρέ», «Σιγά και με το μαλακό», «Αλήθειες και ψευτιές» και πολλές άλλες.
Το 1958 έκανε τουρνέ στην επαρχία και αποθεώθηκε από το κοινό που διψούσε να την απολαύσει από κοντά.
Το 1985 πήρε τη μεγάλη απόφαση να εγκαταλείψει οριστικά το θεατρικό σανίδι και τη μεγάλη της αγάπη, την επιθεώρηση.
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ
Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε στην κωμωδία του Νίκου Τσιφόρου «Έλα στο θείο…», παραγωγής «Φίνος Φιλμ», δίπλα στο Νίκο Σταυρίδη.
Στη συνέχεια, συμμετείχε σε περίπου 30 ταινίες. Αξιοσημείωτη υπήρξε η εμφάνισή της στην «Ωραία των Αθηνών» (1954), όπου τραγούδησε και χόρεψε με μπρίο, θηλυκότητα και ταμπεραμέντο το θρυλικό «Αυτό το Μάμπο το Μπραζιλιέρο», ενώ κλασική έχει μείνει και η ερμηνεία της στον «Σκληρό άντρα» (1961).
Είπε :
«Αισθάνομαι ότι έχω ζήσει τρεις ζωές. Η πρώτη ήταν ώσπου ορφάνεψα νωρίς ‐ νωρίς. Η δεύτερη στο θέατρο. Η τρίτη είναι η ζωή μετά το θέατρο, οπότε πλέον αφοσιώθηκα στη συγγραφή και ανακάλυψα μια πραγματικότητα που μέχρι τότε αγνοούσα»
Η πιο εμβληματική στιγμή της καριέρας της, ωστόσο, ήταν στη σπονδυλωτή κομεντί του Γιώργου Τζαβέλλα «Κάλπικη λίρα», όπου υποδύθηκε εξαιρετικά μια γυναίκα ελευθέρων ηθών δίπλα στον “αόμματο” Μίμη Φωτόπουλο.
Η τελευταία της εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη ήταν 1999, στην κωμωδία «Safe Sex» των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 αποκάλυψε το συγγραφικό της ταλέντο, υπογράφοντας το «Τολμώ» (1981), ένα βιβλίο για τα πρώτα χρόνια της ζωής της, με λόγο απλό, αληθινό και χειμαρρώδη.
Ακολούθησαν και άλλα βιβλία : «Τα μπουλούκια, το θέατρο και εγώ» (1982), «Τίμιο μπορντέλο» (1983), «Επιθεώρηση καψούρα μου» (1985), «Πώς πάχυνα κάνοντας δίαιτα» (1996), «Ποιος θα μου πει την αλήθεια;» (1997), «Απορίες» (1999), «Ο οργασμός του μπράβο» (2001), «Η Γοητεία της πόρνης» (2003), «Τρούμπα» (2003), «Πιπεράτα αυθεντικά», «Ελα καλέ, τώραααα» (2005) και «Ο επιβήτορας» (2007).
● Απόσπασμα από την ταινία «Έλα στο θείο» του 1950.
ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΖΩΗ
Το 1945, σε ηλικία 17 ετών, παντρεύεται έναν ναυπηγό και τον ακολουθεί στην Αίγυπτο.
Η οικογενειακή ζωή, όμως, δεν της ταίριαζε και έτσι χώρισε σύντομα, επιστρέφοντας στην Ελλάδα και στα αγαπημένα της μπουλούκια.
Την άνοιξη του 1961 αρραβωνιάστηκε με τον Κώστα Βουτσά, αλλά δεν έφτασαν ποτέ σε γάμο, αφού οι ζήλιες και οι απιστίες ήταν η αφορμή για την διάλυση της σχέσης τους.
Μέσα στην δεκαετία του ’60, γνωρίζει και ερωτεύεται παράφορα τον τραγουδιστή Παύλο Πατάκα.
Τον φλέρταρε ξεκάθαρα πρώτη, χωρίς ενδοιασμούς και αναστολές, όπως έχει δηλώσει.
Οι δύο τους παντρεύτηκαν, έζησαν μια γεμάτη ζωή, με πολύ έρωτα και έμειναν μαζί μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος το 2008, όταν πέθανε ο αγαπημένος της μετά από μια εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς.
ΘΑΝΑΤΟΣ
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της αντιμετώπιζε κινητικά προβλήματα, εξαιτίας ενός σοβαρού τροχαίου που συνέβη το 2000, με αποτέλεσμα να την καθηλώσει σε αναπηρικό καρότσι.
Αυτό όμως που την συντάραξε πραγματικά, ήταν ο χαμός του αγαπημένου της συζύγου το 2008, γεγονός που δεν άντεξε και έτσι στις 29 Σεπτεμβρίου του 2009, άφησε την τελευταία της πνοή από ανακοπή καρδιάς.
ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ
Φιλμογραφία
- Έλα στο θείο… (1950)
- Το σωφεράκι (1953)
- Η ωραία των Αθηνών (1954)
- Γλέντι λεφτά κι αγάπη (1955)
- Ιστορία μιας κάλπικης λίρας (1955)
- Τρεις ντεντέκτιβς (1957)
- Αδέκαροι ερωτευμένοι (1958)
- Μέλπω (1958)
- Οι κληρονόμοι του Καραμπουμπούνα (1959)
- Ηδονή και πάθος (1960)
- Ο σκληρός άντρας (1961)
- Πεζοδρόμιο (1962)
- Λίγο πριν ξημερώσει (1963)
- Ο ανηψιός μου ο Μανόλης (1963)
- Ότι θέλει ο λαός (1964)
- Στη θύελλα του πάθους (1964)
- Απόκληροι της κοινωνίας (1965)
- Δεν μπορούν να μας χωρίσουν (1965)
- Η Εύα δεν αμάρτησε (1965)
- Σκλάβοι της μοίρας (1966)
- Το συρτάκι της αμαρτίας (1966)
- Ξεριζωμένη γενηά (1968)
- Ο παλαβός κόσμος του Θανάση (1979)
- Ο φαλακρός μαθητής (1979)
- Τώρα θέλω τώρα (1980)
- Το τραγούδι της επιστροφής (1983)
- Μήτσος… ο ρεζίλης (1983)
- Και κλάααμα… στα σχολεία (1984)
- Η σεξουάλα (1986)
- Ράδιο Αρβύλα (1986)
- Safe sex (1999)
Βιντεοταινίες
- Ο Ράμπο απ’ τα Τρίκαλα (1985)
- Το φρικιό (1986)
- Ο σοφός και η Σοφία Νο1 (1987)
- Ο βιολιστής της φάπας (1989)
- Η μάνα της φόνισσας (1989)
Τηλεοπτικές σειρές
- Ο άνθρωπός μας (1975, ΥΕΝΕΔ)
- Εκείνες κι εγώ (1976, ΥΕΝΕΔ)
- Τα παλιόπαιδα τ’ ατίθασα: Ιστορία με προίκα (1980, ΕΡΤ)
- Λαχείο (1984, ΕΡΤ2)
- Βραδυά επιθεώρησης (1984, ΕΡΤ)
- Τα φώτα της πόλης (1986, ΕΡΤ2)
- Δέκα μικροί Μήτσοι (1992, Mega)
- Ρίχτερ μιούζικ (1993, Mega)
- Οι μεν και οι δεν (1993, ΑΝΤ1)
- Σαν παραμύθι (2000, ΕΤ1)
- Οδός Παραδείσου 7 (2006, Alpha)
- Λάκης ο γλυκούλης (2008, Mega)
- Το κόκκινο δωμάτιο: Λίγο κόκκινο πριν το κόκκινο (2008, Mega)
● Κεντρική φωτογραφία από lifo.gr
